زیستگاه ها و محیط های طبیعی استان

1- جنگلها : براساسآمار سال 1380 اداره كل منابع طبیعی استان گلستان ، وسعت جنگلهای این استان معادل379273 هكتار اعلام شده است كه حدود20 درصد مساحت استان را شامل می شود اینجنگلها كه از گلوگاه در غرب تا گلیداغ در شزق گسترش دارد ، دارای سه چهره متفاوتمرطوب ، نیمه مرطوب و نیمه خشك است . جنگلها با توجه به كیفیت و نوع آن به سه گروهتجاری ، حفاظتی و مخروبه تقسیم می گردند .
جنگلهای استان یكی از مهمترین و ارزشمندترینجنگلهای تجاری و صنعتی محسوب می شوند.گونه های بسیار با ارزشی چون بلند مازو ، راش، توسكا ، افرا ، ملچ ، نمدار ، ممرز ، ون ، گردو و بارانك در این جنگلها وجوددارد كه از نظر زیست محیطی و اقتصادی دارای اهمیت فراوان می باشد .
علاوه بر گونه های فوق به گونه كم یاب سرخداراشاره كرد كه به صورت نسبتا خالص و انبوه در محدوده ای از جنگلهای علی آباد وجوددارد. از گونه های كم یاب دیگر می توان به ذربین و سرونوش اشاره كرد .
از مجموع وسعت فوق الذكر جنگلهای طبیعی استانحدود 75/65 درصد آن تجارتی 46/18 درصد حفاظتی ، 79/15 درصد مخروبه و اراضی جنگلیاست . بنابرین درصد قابل توجهی از جنگل های استان می تواند مورد استفاده تجاریقرار گیرد كه این نكته به لحاظ توسعه اقتصادی بسیار حائز اهمیت است .رویشگاه جنگلیاستان از ارتفاع 300 متری تا 2500 متری ادامه دارد .

2- مراتع : مراتعهمانند جنگلها از مهمترین منابع طبیعی تجدید شونده كشور محسوب می شود. مدیریتسازنده در این بخش می تواند به توسعه اقتصادی بویژه در بخش دامداری استان كمك شایانیفراهم نماید . بر اساس اطلاعات موجود ، در سال 1380 مساحت كل مراتع استان 1126000هكتار برآورده شده است كه این میزان حدود 25/1 درصد از مساحت كل مراتع كشور راشامل می شود . بیش از 51 درصد وسعت استان گلستان را مراتع پوشانده است وسالانه000/500/2 واحد دامی از این مراتع تغذیه می شوند .

از نظرموقعیت جغرافیایی و آب و هوایی ، مراتع استان گلستان را می توان به سه گروه عمدهمراتع ییلاقی ، قشلاقی و میان بند تقسیم نمود .
مراتع ییلاقی : در قسمتجنوب جنگلهای استان واقع شده و مساحتی در حدود 250 هزار هكتار را شامل می شود . اینمراتع همه ساله از اواسط بهار مورد تعلیف احشام دامداران كردكوی ، گرگان ، علیآباد و مینودشت قرار می گیرد .

مراتع قشلاقی : بخش قابلملاحظه ای از مراتع استان را كه حدود 769 هزار هكتار می باشد را تشكیل می دهند وعمدتا در مناطق دشتی و در شمال استان تا نوار مرزی ادامه می یابد .
این مراتع همه ساله مورد تعلیف دامداران بومیداشلی برون ، گنبدكاووس ، مراوه تپه ، علی آباد و عشایر شمال خراسان قرار میگیرد .
وسعت مراتع میان بند حدود 80هزار هكتار بر آورد می گردد و شامل مراتعی است كه در زمان كوچ دامداران و عشایر ازییلاق به قشلاق و بالعكس مورد استفاده قرار می گیرد .
بهره برداران از مراتع مذكور را قومیتهای مختلفاز جمله كرد و عشایر شمال خراسان ، تركمن ، شاهرودی ،بومی و… تشكیل می دهند .